Wydawałoby się, że dobrzy autorzy nie piszą złych książek, a przynajmniej nie piszą książek tragicznych. Nic bardziej mylnego – zwłaszcza po przeczytaniu tej „powieści”. Książka opowiada o losach Polaka, który uciekając przez obławą Ruskich (aczkolwiek nie za dużo nam wyjaśnia – czyżby nie przygotował sobie postaci?) trafia do zapomnianego przez Boga i najeźdźców obozu pracy… Jak się okazuje, iluzję utrzymuje jeden z więźniów, do spółki z dwoma, którzy udają strażników, ale po części sami więźniowie pomagają temu wszystkiemu działać… Sensu na stronicach tej książki nie należy szukać – po prostu go tam nie ma. Zakończenie jest równie rozczarowujące i nie wyjaśnia niczego.

Jeśli szukacie książki, którą bez najmniejszego żalu można przeznaczyć na opał w piecu – znaleźliście idealnego kandydata. Jeżeli chcecie dobrej lektury – pudło, szukać dalej. Ode mnie 1 na 10, chociaż z chęcią dałbym jeszcze niższą ocenę…

Książka to zbiór trzech dłuższych opowiadań: „Diabeł w kamieniu”, „Imię Bestii” oraz „Tak daleko od nieba”. Wszystkie łączy postać głównego bohatera, Francoise Villona, łotra i poety. Ma on pecha ładować się w dość nieprzyjemne afery… Do tego sporo sił nieczystych, średniowiecza, trochę Inkwizycji i mamy naprawdę interesującą książkę od której ciężko jest się oderwać. Warto odnotować, że bohaterowie nie są „czarno-biali”, robią rzeczy zarówno dobre, jak i złe. Miłym zaskoczeniem jest również dodatek Od Autora, w której wyjaśnione są niektóre nawiązania historyczne, jak też przetłumaczona część łacińskich tekstów, jakie pojawiają się w opowiadaniach. Sprawia to, moim zdaniem, że książka staje się bardziej realistyczna i głębsza, bo używająca prawdziwych miejsc i postaci (przynajmniej niektórych).

Jedynym minusem całości jest ostatnie opowiadanie – a w zasadzie jego zakończenie. Brrr, takiej brutalności nie lubię… Żal mi się Jeanne zrobiło…

Kończąc, książka Komudy powinna się spodobać każdemu fanowi fantastyki, jak i kryminału (bo mamy przecież ciągle śledztwa w sprawach morderstw). Wartka akcja, nie-”czarno-biali” bohaterowie i intrygujące wydarzenia – ode mnie 10, w pełni zasłużone.

Mimo, że autorka na pewno bardzo się starała, niektóre wątki zostały urwane zbyt szybko w moim odczuciu… To samo z Horkruksami – najpierw jest tyle problemów, by załatwić dwa, a teraz wszystko leci dużo, dużo szybciej… Martwi mnie też zmniejszenie zasług pewnych postaci, a wywyższenie innych, mimo ich, jak się okazuje, niechlubnej przeszłości. Cóż, szkoda. Żałuję również ostatniego pojedynku pomiędzy głównym bohaterem a wielkim i złym lordem Voldemortem.

Podsumowując, kto ma przeczytać tę książkę i tak to zrobi. Całkiem miła lektura na wieczór, zakończenie całego cyklu, ale, jak to mówi znajomy, „szału bez”. 7 na 10 ode mnie.

Całość dotyczy przygód rycerza-xameleona, Hondelyka, który podróżuje po świecie ze swoim sługą, Cadronem. Hondelyk ma ciekawą zdolność – mimikrę – dzięki czemu może przybierać postać innej osoby. Wykorzystuje to by pomagać ludziom – nie jest jednak jednym z tych słodkich pozytywnych bohaterów, co to boją się kogoś uszkodzić. Całkiem nieźle radzi sobie z mieczem, potrafi również wpaść na niezłe pomysły. Czasami jego niewyparzona gęba pakuje go w kłopoty – co ma miejsce np. w opowiadaniu „Sen o wolności i śmierci”.

Zapewne niektórzy powiedzieliby, że książka jest napisana niezbyt wyszukanym językiem, ja jednak uważam, że się Dębskiemu udała. Czyta się to wszystko bardzo szybko i przyjemnie, można pośmiać się razem z bohaterami z wielu sytuacji. Uważam, że Dębski nie jest doceniany i zapomina się o nim, mówiąc tylko o „Achai” czy „Wiedźminie” – a tymczasem Hondelyk też jest ciekawym bohaterem!

Książka dostaje ode mnie 10 – bo miałem ochotę na zabawne, dobre polskie fantasy i takie coś dostałem. Zdecydowanie polecam.

Całość składa się z kilku (już nie pamiętam, ale chyba 6) opowiadań, wsród których odnajdujemy także jedną mini-powieść. Niektóre teksty czyta się całkiem miło (np. ten o kacie – „Spokój Szarej Wody”, jeśli mnie pamięć nie zawodzi), niektóre wydają się pozbawione większego sensu (np. „Mucha” – jak można to było uczynić pierwszym opowiadaniem w ksiązce?!). Mini-powieść „Zwierciadło” także jest dobrym kawałkiem tekstu pisanego – spodobała mi się ta koncepcja przechodzenia przez lustra (może powinienem przypomnieć sobie „Alicję z krainy czarów”? ). Rozbawiło mnie to, że czytając o Ludzie Luster ciągle to „Luster” traktowałem jako mianownik… I tak sobie to z angielska czytałem. Żeby wpaść na to, że to pochodzi od słow „Lustra” potrzebowałem naprawdę sporego czasu Martwi mnie tylko, że część tekstów jest słaba – jak np. ostatnie opowiadanie o żołnierzu amerykańskim, który staje się demonem i zabija Japończyków. Taaa :/ Ale mimo wszystko – jest to do przeżycia, a książka na pewno zostanie przeczytana bardzo szybko.

Pozycję polecam do przeczytania wszystkim, a przede wszystkim fanom polskiej fantastyki. W skali od 1 do 10 otrzymuje ode mnie 8, tak trochę na zachętę, tak trochę za to opowiadanie o kacie… Tak trochę dlatego, że nie warto zaczynać bloga od złej oceny.